เมื่อวานไปกินข้าวกับสนุปปี้มา เลิกกันแล้วแต่ก็ยังตัวติดกัน ต่างคนต่างก็มีวิธีทำใจไม่เหมือนกันเฟ้ย วิธีทำใจแบบของชั้นคือการยังเป็นเพื่อนกับมันอยู่ อย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้ากัน ได้คุยกัน ได้รู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง แบบที่ว่าเลิกกันตัดขาดไม่เหลือเยื่อใยหน่ะทำไม่ได้จริงๆ รู้สึกแย่มากๆ เดี๋ยวจะขาดใจตายเอา แต่ที่ยังเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้หวังว่าจะได้กลับมาคบกันอีกครั้งนะ แต่อย่างน้อยก็รู้สึกอุ่นใจที่มันยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆไม่ได้หายหัวไปไหน มา คราวนี้สนุปปีิอยากไปแม่สาย ห่านนี่!บอกไม่เคยจะอย่าไปภาคเหนือตอนหน้าฝน สงสัยแมร่งพูดหูซ้ายทะลุหูขวา ดื้อสาด ทะเลาะ งอนกันหลายรอบเพราะไอ้เรื่องแบบนี้แหล่ะ สุดท้ายเบื่อจะทะเลาะด้วย เอาเหอะ มรึงอยากไปไหนก็ไปเถอะค่ะ แค่รายงานตัววันละครั้งก็พอ ให้รู้ว่าอยู่รอดปลอดภัย
นัดเจอ MBK ตอนเที่ยง โทรศัพท์มันก็แบตไม่ดี งอแงจะให้พาไปปลดล็อคมือถืออีกเครื่อง พอบอกว่ายุ่งก็งอน ไม่เป็นไร กรูหาทางทำเองก็ได้นะ(งอนไม่เข้าเรื่อง เดี๋ยวก็โดนหลอกอีก)
เอาเข้าจริง ไอ้เราก็งานยุ่งทั้งนัดลูกค้าทั้งงานสัมนาตั้งกะ8โมง สรุปเที่ยงครึ่งสนุปปี้โทรมา ปีโป้จ๋า....มรึงอยู่ไหนเนี่ย(ไม่ได้พูดงี้หรอก แต่ในใจถ้าพูดไทยได้มันคงพูดไปแล้ว)
กว่าจะได้ เจอกันล่อเข้าไปบ่ายครึ่ง พาเดินต๊อกๆไปร้านมือถือ ปรากฏทำไม่ได้ครับท่าน เพราะไม่มีsoftware เลยได้ตัวแบตเตอรี่อันใหม่มาแทน (สนุปปี้ใช้softbank ฮ่ะ iphone ก็ซื้อมาเล่นแต่ไม่ชอบอ่านคู่มือ แล้วยังชอบมาบ่นให้เดี๊ยนเห็นถึงความ lazy ขั้นสูงสุดของมันอีก)
เดิน หาร้านก๋วยเตี๋ยวกิน เอาเสื้อDaco ให้ มีสกรีนภาษาไทยง่ายๆเอาไว้ใช้เวลาหลงทาง อยากไปชนบทแต่ดันไม่ยอมพูดภาษาไทยซะงั้น เสร็จแล้วไปโอนเงินค่ารถบัสไปแม่สาย บอกให้หยิบบัตร ATM มาเตรียมไว้ หันกลับมาอีกทีดันหยิบบัตร BTS ออกมาซะงั้น มันน่าไหมนี่! พอจะกดจ่ายเงิน ดันลืมรายละเอียด โทรหาBug 1113 ขอข้อมูล พนักงานแมร่งเลวสาด พูดจาแย่มาก ขอสาบส่งเลยละกันไม่ขอใช้บริการให้เป็นเสนียดติดตัวกรู สรุปสุดท้ายโอนเงินได้ปลอดภัยแฮ พรุ่งนี้ไปรับตั๋วนะหมาน้อย เดินทางดีๆอย่าให้มีปัญหาล่ะ
เดินเล่นMBK หากระเป๋าให้สนุปปี้กันอีกรอบ ไปๆมาๆมันไล่ชั้นกลับไปทำงานซะงั้นเพราะพาเข้าแต่ละร้าน แมร่งไม่มีที่กรูอยากจะได้เรย ก็ร้านมันปรับใหม่นี่หว่า มีแต่กระเป๋าผู้หญิง
เจอกันอีกทีตอนเย็น สนุปปี้เอาTsubaki shampoo กะ Hokkaido fruit cake มาให้ ไปหาข้าวกินกันต่อ "กินอาหารเลบานอนมั๊ย?"ไม่กินโว้ย!!.."กินอาหารอินเดียมั๊ย?"...ทำไมร้านมัน ว่างอย่างนั้นล่ะ อย่าเสี่ยงเลยเหอะ...ถ่อไปจนถึงชิดลม พร้อมมองหาสถานที่นัดเจอพรุ่งนี้ ต้องพามันไปล่งหมอชิตอีกคร่า งานการไม่ได้ทำกันละกรู พรุ่งนี้มีประชุมด้วย สาดดดดด
เดิน ไปเดินมาจบลงที่Shabushi[t] อยากลองดุสักครั้ง ปกติแปลกใจทำไมคนแมร่งเยอะจังฟะ ท่าจะอร่อย แต่สรุปพอได้สัมผัสด้วยตนเองแล้ว ขอบอกได้เลยคำเดียวว่า...ถุย!
ไม่ อร่อยว่ะ ซูชิก็แห้งๆ สนุปปี้กินไปแล้วเบ้หน้าเลย ติดคออีกต่างหากเพราะแห้งจัด หมูเหมอบางอันก็ไม่สด แต่ก็ยังหน้าด้านกินกันจนเกือบหมดเวลา พอเริ่มจุกใช้สนุปปี้มันไปตักไอติมให้ ดันเอาถ้วยเด็กมาซะงั้น T^T นี่มันบุฟเฟต์เฟ้ย กินให้มันคุ้มๆหน่อยยย "Don't eat too much" คือคำแก้ตัวของมัน
แวะดื่มกาแฟStarbucks ก่อนกลับแก้ป่วย วันหลังกรูจะไม่เหยีบยร้านมันอีกแล้ว เนื่องจากจุกพุงจะแตกเลยปล่อนสนุปปี้มันกินไปคนเดียว ตัวเองไปไหว้พระขอพร
ขอ ให้เพื่อนต่างชาติที่ผิดใจกันเมื่อเร็วๆนี้ กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้งด้วยเถิด ส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของเราเอง แต่กลับโทษเค้าหมดคนเดียว ออกจะ Unfair นะ
อย่างที่บอกตอนต้นวิธีการทำใจแบบเราคือเป็นเพื่อนกัน แก้ไขความสัมพันธ์ให้กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง เพราะมันทำใจยากมากที่จะต้องตัดขาดกันไป รู้สึกผิดและแย่มากๆ แต่ตอนนี้เค้าคงไม่อยากจะกลับมาแล้วมั้ง ถึงขนาดลบเราจาก msn contact list ดูท่าจะเกลียดชั้นเอามากๆ ก็แล้วแต่ละกันนะ อยากกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเวลา ตอนนี้ให้อภัยหมดแล้วล่ะ แล้วจะเขียนอีเมลล์ตอบกลับไปนะว่ายกโทษให้แล้ว แต่ตอนนี้ยังคิดคำพูดไม่ออก ขยันเรียนสู้ๆนะ inu!หมาน้อยตัวอ้วน นอนตื่นสายจะทำไรกินได้เนี่ย @(^^)@
English
How are you doing?
If you have time to visit near here,
please come to see me.